#eşrefimahlukat

SONGÜL ÖDEN #eşrefimahlukat

Sone’ye…

Baykuş

Küçük kız henüz doğmuştu… Küçük bile değildi yani. Mutsuz bir eve doğmuştu. Hüzünlü, kocaman gözlü ablaları vardı. Neye üzülmüşlerdi? Kim üzmüştü onları? Hiç erkek yoktu evde. Sanki biri bir levha asmıştı da kapıya, üzerine de “Erkekler giremez” yazmıştı. Neden? Bilmiyordu ki kız. Demin doğmuştu… 

Balkonda ev halkının, daha önce hiç görmediği bir baykuş, şanına yaraşır biçimde gözlerini kırpmadan evi gözetliyordu. Kimileri baykuşların ölmüş ruhları öte dünyaya giderken koruduklarına, kimileri ise baykuşun uğursuzluk getirdiğine ferman buyuruyordu. Bilgelikle uğursuzluk arasında yarıştırılan baykuşun, muhafızlık ettiği şimdi doğan bu kız, “kim bilir dünyasından yola çıkmış geliyordu. Uğursuz! Böyle diyecekti kıza annesi. Öyle ya kız uğursuzluğu ile gelmişti. Gelmiş miydi? 

Altı parmaklıydı kız… Ellerini sımsıkı yumruk yapmış küçük bir kuzu gibi ağlıyordu. Beyni ile vücudu arasında sinirsel bir bağlantı henüz oluşmadığı için mi, yoksa altıncı parmağını saklamak için mi sıkıyordu onları? Pembe beyaz kadife teni, ebenin nasırlı avuçları içinde çırpınıyordu. Baykuş, yaradılışının aksine, gördüğü masumiyet karşısında aniden gözünü kapatıp açtı ve henüz kimsesizliğinin farkında olmayan emanetine baktı… 

Tertemiz bir başlangıç yapmaya geldiğini zannediyordu kız… Oysa başkalarının başlattığı, üstelik de kaderin ağlarını kalın iplerle ördüğü, kırık dökük yoksun bir hikâyenin ortasına bir ataç gibi iliştiriliyordu. Bazılarınca bu hayata ilk gelişiydi kızın. Kimisi ise,

 “Sayısız gelişlerinden biriydi. Yukarıda kendi iradesi ile ailesini seçmiş, biraz daha deneyim sahibi olacak, acıları onu kısa yoldan bilge ruha kavuşturacak diyordu. 

Sonra fark edecekti aslında, başkasının kaderine doğulduğunu… 

Dünyaya ilk bakışında baykuşu gördü. Babası sandı ilkin baykuşu, oysa ilk harfi hariç hiçbir benzerliği olmayacaktı babasıyla baykuşun… Ve kız için, büyüdüğünde dahi söylenmesi dünyanın en zor hecesi olacaktı BA – BA… 

Kız doğduğu evin balkonundan diğer evlerin çatısına baktı, efsaneye göre parmakları kesip o çatıya atmıştı dedesi. 

“Parmaklar hâlâ orada mıdır?” diye düşündü. 

Yoklardı… “Baykuş alıp götürdü herhalde” dedi içinden. 

Annesi kafasındaki soruların cevabını bulmuştu, 

“İşte her şey bu çığlığı atan küçük ucube yüzünden” fetvasını buyurdu.

Uğursuz kelimesi, küçük kızın duyduğu ilk kelimeydi. Oysa hoş geldin de diyebilirdi ona. Hoş geldin… 

Sancısı vardı kadının, sancısı kasıklarında değil yüreğindeydi… Neden böyle olmuştu anlamıyordu, çok sevmişti kocasını oysa. İnlemeler, acılar içinde çığlığı duyuldu kızın. Çığlığı inletmişti küçük odayı. Meğer ölüsü olmayan bir yas evine doğmuştu kız ve ona giydirilen ilk giysi matem olmuştu… 

Artık anlıyordu kız, doğduğunda kocaman gözlü ablalarının neden mutsuz olduğunu. Bir kardeşleri olmuştu, annesi çok kızgın ve kırgındı olanlara. Bir sorumlu arıyordu, özür dileyecek bir sorumlu… Meydan okuyacak kimseyi bulamıyordu ıkınırken çocuğunu doğurmaya… Bütün gücüyle ıkınıyordu, başına gelenlerin yasını tutuyordu ağlayıcı kadınlar gibi dövünerek… 

Kocaman gözlü hüzün yüzlü ablalar, ne yapacaklarını şaşırmışlardı daha demincek doğan küçük kıza. Sevmişlerdi de aslında onu, birbirlerini sevdikleri kadar. Anne acıdan yorgun düşüp sızmıştı bebeği doğurduğu döşeğin üstüne. Hiç uyanmak istemiyordu, görmek istemiyordu bahtını dönüştüren altı parmaklı kızı… (…)

Kitaptan tadımlık bir bölümü okumak için aşağıdaki PDF bağlantısına tıklayın.

#eşrefimahlukat (2025)

✱ Yeni Çıkanlar ❤ Popüler Öykü
Yazar: Songül Öden  
İlk Basım: 2025
Yayınevi: İletişim Yayınları  

Kitabın Adı #eşrefimahlukat ISBN 9789750538995 Yayın No İletişim - 3607 Dizi Türkçe Edebiyat - 653 Alan Çağdaş Türkiye Edebiyatı Sayfa 111 sayfa En 130 mm Boy 195 mm Perakende Satış Fiyatı 220,00 TL Baskı 2. baskı - Aralık 2025 (1. baskı - Ekim 2025) Yazar Songül Öden Editör Emre Bayın Kapak Suat Aysu Kapaktaki Çizim Gamze Kuş Uygulama Hüsnü Abbas Düzelti Merve Öztürk Baskı Ayhan Matbaası Cilt Güven Mücellit